Maandag
In tegenstelling tot de andere maandagen van het jaar, heb ik er deze keer niet zo’n probleem mee om op te staan. Ik sta voor de eerste keer echt wakker in de gang voor het klaslokaal waar ik zo meteen les zal volgen. Terwijl de anderen de hele tijd aan het praten zijn, ben ik stil vandaag. Ik denk diep na over verscheidene dingen. Zou er iets veranderen? Ik natuurlijk niet, want ik ben eigenlijk maar een dag ouder dan. Maar juridisch gezien is het anders. Dan maakt die dag wel veel uit. Mijn ouders die mijn rekeningen niet meer kunnen nakijken, ikzelf die zijn eigen brieven mag tekenen. Het is eigenlijk wel een mijlpaal in mijn leven, vind ik zelf. Zo’n achttiende verjaardag (1). Dat is niet niks.

Dinsdag
Opgewekt stap ik uit bed. Vandaag is het de dag. Eindelijk ‘volwassen’… Al een jaar lang nestelen zich ideeën in mijn hoofd over wat ik zou doen als het zover is. En dat moment is nu daar. Niet meer minderjarig, een rijbewijs halen, veel meer verantwoordelijkheden, bij het grote publiek horen. Al zingend ga ik onder de douche en mijn geluk kan niet op. Als ik op school aankom, word ik overdonderd door felicitaties. Kussen, handen geven en cadeaus in ontvangst nemen, zijn de hoofdtaken van vandaag. Als ik op mijn kot aankom, begin ik onmiddellijk voorbereidingen te treffen. Opeens heb ik een gek gevoel in mijn maag. DRANK! (2) Hoe kon ik nu zo stom zijn! Iedereen was uitgenodigd voor het kotfeestje, maar dan vergeet ik drank in huis te halen! Bjorn, mijn buurman, heeft normaal gezien een auto, maar hij is er niet. Ook dat nog… Dan maar met de fiets naar de Aldi. Heb ik wel genoeg bij? Of juist te veel flessen? Ik weet eigenlijk niet hoeveel mensen er zullen zijn. Toch nog maar een fles. Of twee. Uiteindelijk kom ik buiten met een volle kar met de daarbij horende rekening.
Nu nog eventjes alles op zijn plaats zetten. Zo, dat is ook weer gebeurd. Geleidelijk aan komen er mensen binnen en het feest gaat nog door tot in de vroege uurtjes. Uiteindelijk staat Kris, een kotgenoot, op en gaat naar zijn kamer. Al snel volgt de rest. Snel alles opruimen en dan slapen. Morgen om acht uur opstaan, bah. Nadat mijn kamer er weer deftig uitziet, plof ik op mijn bed neer. Vanaf nu ben ik geen jongen meer, maar een man.

Woensdag
Vandaag is de langste dag van de week voor mij. En dat terwijl anderen woensdagnamiddag niet naar school moeten. Met tegenzin zit ik in de klas. Drie lange uren economie in plaats van rustig op kot te zitten, dat is niet zoals ik het zou willen.
Als ik thuiskom, zet ik mij aan mijn bureau. Ik ben heel vermoeid. Het feestje in combinatie met de wekker die om acht uur afliep, was misschien niet zo gunstig voor mij. Ik heb geen zin om iets te doen voor school vandaag. Dan maar een kotgenoot lastigvallen. Lieselore is ook niet in vorm om iets te doen voor school. We beslissen dan maar om elkaar te verlossen en vangen een gesprek aan. Even later zegt ze dat ze een gezellige plek weet om verder te praten. Als we dan op het platte dak boven haar kamer zitten, ben ik het helemaal met haar eens (3). Links zien we ‘de bewoonde wereld’ waar veel licht is, rechts is het dan weer donkerder met af en toe wat licht dat uit een raam komt. In de verte is een grote toren te zien die boven alles en iedereen uitsteekt. Ik vond dit een gezellige avond en als het aan mij ligt, zal het niet lang duren voor we daar weer zitten te praten.

Donderdag
Vandaag staat er niet veel op het programma. Ik heb terug zin gekregen in school door de voorbije dagen. Kwart voor één, tijd om te gaan. Als een kudde dieren stormen de studenten de klas uit. Ik hoor daar ook bij. Ik wil zo snel mogelijk op mijn kot zijn. Daar is het lekker warm en kan ik doen wat ik wil. Er zijn al heel wat uren voorbij gegaan en ik heb nog steeds niets nuttigs gedaan… Er wordt geklopt. Het zijn Wouter en Kris die vragen of ik mee film kom kijken (4). Zoiets laat ik natuurlijk niet schieten, dus leg ik mij naast hen voor het scherm. Het was eigenlijk wel een goede film, maar halfweg ben ik in slaap gevallen. Het was nochtans niet zo laat, maar ik besliste toch om me naar mijn bed te begeven.

Vrijdag
De hele dag gaat er maar één ding door mijn hoofd. “Naar huis!” (5) Niet dat ik me zo erg verveel hier, maar het is toch altijd wat fijner om thuis te zijn. Nog eens bij oma op bezoek gaan en nadien poolen met wat vrienden. En wat nog het belangrijkste is: het eten staat klaar en daar heb ik niets aan moeten doen. Op kot gaat het anders. Als ik daar eten wil, staat het niet binnen een half uur op tafel, maar moet ik eerst nog langs de winkel gaan voordat ik een lekkernij kan bereiden. ’s Avonds kruip ik vermoeid in bed en lees nog even een boekje. Daarna doe ik het licht uit en draai ik me om. Morgen zal het heel wat minder druk zijn.

Zaterdag
Als ik beneden kom, is er niemand te zien. Het hele huis lijkt verlaten, maar dat trek ik mij helemaal niet aan. Ik hoopte op een rustige dag en dat komt blijkbaar uit. Lui ga ik in de zetel liggen terwijl ik zap over de verschillende kanalen. Enkele uren later komen mijn moeder en broer thuis. Ze doen geheimzinnig, maar ik schenk er geen aandacht aan. Even later gaat de bel. Ik sta recht om de deur open te doen, want er is toch niemand anders in de buurt. Elke stap die ik zet om dichter bij de deur te komen, geeft me een extra hint over de persoon die voor de deur staat. Wanneer ik de deur opentrek, zie ik Amber staan. Ze heeft een glimlach van het ene oor naar het andere. “Dat had je niet verwacht, he!” roept ze enthousiast. Ik vind geen woorden en ga daarom over tot het knuffelgedeelte. Uiteindelijk komt er een gourmetstel op tafel en weet ik eindelijk wat er allemaal aan de hand is (6). Een golf van geluk stroomt door mij heen. Ik mag echt van geluk spreken dat ik zulke mensen om mij heen heb.

Zondag
Nu de feestweek voorbij is, wordt het natuurlijk ook weer tijd om de draad weer op te pakken. Ik vertrek vandaag al vroeg naar Hasselt om te leren, denk ik (7). Onderweg maak ik dan een planning, zodat ik weet wat ik ga leren en hoeveel. Ik kijk er enorm tegen op, maar het zal toch moeten gebeuren. Achteraf zal ik er waarschijnlijk geen spijt van hebben, maar dat durf ik op dit moment wel in twijfel te trekken. Het was een geweldige week die ik niet snel zal vergeten. Bedankt iedereen die mij in de watten heeft gelegd!

Bram Walbers

De organisatie van het tweejaarlijkse feest van de familie Walbers is telkens weer een huzarenstukje. Probeer maar even om de helft van de 300 familieleden (jawel!) aan zo’n feest te laten deelnemen. Maar het lukte ook deze keer. Zondag 24 oktober waren we er weer bij in de Hoge Rielen in Tielen.

Het familiefeest had dit jaar nog een extra tint doordat tante Agnes, die 50 jaar geleden in het klooster is getreden en naar de Filippijnen is gegaan om de mensen daar te helpen, haar 75ste verjaardag vierde. Dit was in het verleden altijd steevast vergezeld door een verkoop van plaatselijke voorwerpen bij haar thuiskomst.

Nog voordat alle genodigden er waren, was er al een deel van de organisatoren de spelletjes en trampolines aan het opstellen. Jef Walbers had een aanhangwagen die ingenieus ontvouwd kon worden tot een paradijs van springplezier. Wilfried en Daniël zetten ondertussen de volksspelen klaar.

Toen de meesten er waren, werd er een toespraak gehouden door Jozef Geerts, de zoon van wijlen Louis Geerts en Jeanne Walbers. Na de toespraak vertrok Hilde Driesen naar de sporthal om daar allerhande sportieve activiteiten (volleybal, badminton, basket, touwklimmen, enz.) op te starten en te begeleiden. Een groep wandelaars besloot om onder begeleiding van Maria Geerts van de buitenlucht te genieten, maar de route werd al snel ingekort en het wandelen moest plaatsmaken voor een gezellige babbel in de feestzaal.

Na de sportieve activiteiten werd iedereen aan tafel verwacht voor het eten. De gasten hadden de keuze uit twee verschillende gerechten. Het eerste was kip met appelmoes, de tweede mogelijkheid was balletjes met kriekensaus.

Vervolgens nam Jozef Walbers nogmaals het woord om - begeleid met een hele reeks foto’s en tot groot jolijt van de familieleden - enkele anekdotes uit het leven van ‘tante nonneke’ (tante Agnes) te vertellen.

Toen het feest op zijn einde liep, waagden ook de volwassenen zich aan de volksspelen. Er werd naar hartenlust gespeeld totdat het uiteindelijk tijd was voor de kinderen om de ouders mee naar huis te nemen.

De dag eindigde met het opruimen van de volksspelen en trampolines. De mensen die wilden, konden het brood meenemen dat nog over was. Er werd afscheid genomen met een overvloed aan kussen. De ene na de andere werd uitgewuifd en allen kwamen veilig thuis.

Het was een geslaagd feest en we verheugen ons al op het volgende.

Bram Walbers

Iedereen heeft iemand nodig waar hij/zij steun bij kan vinden. Iemand die het goed met je voorheeft, die goed voor je zorgt, die altijd klaarstaat, enz. Voor mij is Amber Van den Eynde uit Vosselaar die persoon. Zij is “mijn engel”.

Als je Amber (foto)ontmoet, zie je meteen dat zij altijd een brede glimlach klaar heeft om die met de wereld te delen. De kans dat je haar slechtgezind ziet, is dan ook bijzonder klein. Niet alleen “aan de buitenkant” komt ze lief en vriendelijk over, haar karaktereigenschappen bevestigen  deze stelling. Ze stond, staat en zal altijd klaarstaan om andere mensen te helpen.

Ik heb in het verleden al heel veel op haar kunnen rekenen. Een schouderklopje, een luisterend oor en een wijze raad waren zich dan ook al aan het voorbereiden in haar hoofd terwijl ik mijn verhaal aan het vertellen was.

Ik zou haar speelsheid ook graag willen aanhalen. Als er iets is waarmee gelachen kan worden, is zij de eerste om de lachspieren van andere mensen te prikkelen. Daarom kon ze het ook niet laten om het broodop deze manier te verorberen (foto). Ze heeft me achteraf laten weten dat het gesmaakt heeft.

Amber is ook iemand die heel zorgzaam is en altijd extra moeite wil doen voor een ander. Koken doet ze niet uitzonderlijk veel, maar als iemand haar hulp inroept, is het geen moeite voor haar om het vuur op te zetten en in actie te schieten.

Kortom, ik ben enorm blij dat ik haar heb leren kennen en ik zou haar willen bedanken voor alles wat ze voor mij al gedaan heeft!

Bram Walbers

Voor de derde keer in nog geen jaar tijd moest de brandweer maandagavond uitrukken voor een schoorsteenbrand in dezelfde woning op het Heieinde in Vosselaar. De huurders van het huis staken maandag de open haard voor het eerst aan sinds er aanpassingswerken waren gebeurd na de vorige brand. Maar al snel bleek dat er iets niet in orde was, zodat de brandweer van Turnhout werd verwittigd.

Die kwam met zes voertuigen ter plaatse en had het vuur vrij snel onder controle. Het Heieinde werd daarbij wel afgesloten voor alle verkeer. De brandweer deed ook metingen met een CO-meter. Opnieuw vuur maken in de open haard mag alvast niet tot een schouwveger is langs geweest.

Glenn Wuyts

De Chiro van Olen Centrum bestaat dit jaar 35 jaar en eind april wordt dit gevierd.

De leiding heeft een prachtig feestprogramma uitgewerkt.

Het feestweekend opent op vrijdag 24 april met een Oldiesbal. In tent klinkt muziek uit de jaren ’70 –  ’80 – ‘90. De feestgangers kunnen proeven van de speciale bieren.

Zaterdag wordt er reeds om 10 uur gestart met een mini-voetbaltornooi. Ploegen kunnen nog inschrijven tot 12 april.

De winnende ploeg ontvangt de trofee “35 jaar Chiro” en ook de “gouden stud” wordt in de bloemetjes gezet. 

Wanneer de ploegen uitgevoetbald zijn is het tijd voor de Halve-liter- fuif.

Vanaf 21 uur geven Disco Bar Vox en de Nightlife  DJ’s het best van zichzelf.

Het wordt zeker dansen tot in de late uurtjes.

De laatste dag van het weekend wordt ingezet met Olé Pistolé.

Alle bezoekers worden gratis pistolékes aangeboden. Het is heerlijk brunchen van 11 tot 13 uur.

Wanneer de magen gevuld zijn kunnen de bezoeker zich nog vermaken aan een echte Vlaamse kermis. Tal van attracties zijn opgesteld voor jong en oud.

Om 17 uur valt het doek over dit feestweekend.

Praktisch:

De Chirotent staat opgesteld aan de Chirolokalen, Weeën 6, Olen-Centrum

Alle inlichtingen www.chirocentrum.be 

Jan