Daar is het dan, de start van het nieuwe schooljaar. Na de kleuterklasjes, het lager onderwijs en het middelbaar start je aan het echte leven. Je gaat werken of je gaat er een jaartje tussenuit, maar de meeste jongeren studeren verder. Maar voor dit ‘zware’ leventje begint, eindigt bijna elke middelbare school met een speciaal evenement, ‘Het eindejaarsbal’.

Één van de eerste weken op school, nog in het vorige jaar 2009, meldde de school dat er vrijwilligers gezocht worden bij de organisatie, deze worden uitgenodigd op een vrije vergadering. Deze was eerder pover en bracht een tekort aan inzet. Daar was het eerste probleem, de directie meldde dat de 6de en 7de jaarstudenten zelf voor een oplossing moesten zorgen omdat er anders geen ‘bal’ zou komen.

Eerst maandelijkse vergaderingen en vervolgens wekelijkse vergaderingen zorgden voor een idee, sponsors, activiteiten, vrijwilligers bij onze 5de jaarstudenten en veel werk aan organisatie (1).

De paniek die de directie geschapen had, bracht enkele helpende handen. Stap voor stap ontstond er een evenement waar velen naar uit keken. De meisjes gingen met vriendinnen of de mama’s kleedjes kopen en de jongens zochten een gekleed hemd of kostuum.

De praktijk werd nu dringend, de kaartenverkoop moest een groot gedeelte van de kosten drukken. Er werd gedacht aan versieringen voor de zaal en een uurrooster voor de werkende vrijwilligers werd samengesteld. Op 25 juni werden de vrijwilligers in de zaal verwacht om deze volledig klaar te maken (2). Want die avond vanaf 20.30 uur gingen de deuren open. Eens de zaal klaar stond en het uur naderde, kwamen de eerste genodigden binnensijpelen, bij het afscheuren van de ticket werd eveneens een foto gemaakt en werd er een gratis glaasje cava/fruitsap aangeboden.

De leerkrachten veranderden in obers, tappers en bedienden (3) en in de gepaste outfit genoot iedereen van een toffe avond… die voor sommigen met veel hoofdpijn eindigde. De goede line up werd hier niet van beschuldigd, de drankkaartjes wel. Maar na zo’n geslaagde avond (4)  moest er natuurlijk ook opgeruimd worden. Rond 3.30 uur werden de eerste werken verricht (5), vuilnis werd opgeborgen en versiering werd al weggehaald. Tot 6uur werden de vrijwilligers in de zaal verwacht om verder op te ruimen.

Het is heel duidelijk dat zonder de helpende handen, in de vorm van vrijwilligers, sponsors, leerkrachten en medestudenten dit evenement niet had plaats gevonden. Hierbij bedank ik dan ook iedereen voor de inzet en neem ik afscheid van dat prachtige 6de jaar in het Onze - Lieve Vrouwinstituut (olvi) te Boom.

Yoni van Dyk, Xios

Mano Mundo was dit weekend aan de 15de editie toe. Wat vindt Sam Valkenborgh van de Fixkes van dit festival en hoe beleven de deelnemende verenigingen de organisatie? Mano Mundo, een sfeerverslag.

Mano Mundo is een mondiaal, intercultureel en duurzaam festival voor iedereen. Het luidt het begin van het festivalseizoen in en wil jong en oud voorzien van muzikale voeding uit alle windstreken. En het concept wordt gesmaakt. Mano Mundo trekt jaarlijks tienduizenden bezoekers. Dit jaar kwamen er 70.000 mensen proeven van wat het festival te bieden had. Dit tegenover 92.000 bezoekers vorig jaar toen het zonniger weer was.

Op het hoofdpodium konden festivalgangers luisteren naar bijvoorbeeld de Fixkes en Raymond van het Groenewoud. Er was een groep die jazz, reggae, rock speelde, Kasba genaamd. En op kleinere podia, her en der verspreid over het provinciaal recreatiedomein De Schorre, konden we muziek terugvinden met o.a. Spaanse of Afrikaanse invloeden.

Wiens buikje grolde, kon terecht bij één van de kraampjes rondom het hoofdpodium. Een Indiase schotel van vleesballetjes in rode currysaus, linzen en basmatirijst of had je liever een ‘Empanada’ een vegetarisch bladerdeegbroodje uit Spanje op je bord?

Sam Valkenborgh

Voor Sam Valkenborgh, zanger van de Fixkes, was het de eerste keer dat hij naar Mano Mundo kwam: “We hebben de voorbije twee jaar niet gespeeld en dit is het eerste festival dat we doen. Je ziet dat het hier heel relaxed is, en ook met de mensen waarmee we moeten samenwerken is het ontspannen werken.”

Valkenborgh bracht zaterdagmiddag in de Schorre nummers als ‘Neukvriendje’, ‘Plakijzers’, ‘Vrouwen met een hoekske af’ en ook zijn overbekende hit ”k vraag het aan’.

“Ik heb het geluk gehad dat ik een gigantische hit in Vlaanderen geschreven heb en dat ik de enige auteur ben van dat nummer. Alle Sabam-inkomsten zijn daardoor voor mij. Dat is ondertussen wel drie jaar geleden. Als ik dit dus wil blijven doen, dan zal ik een financieel plan moeten uitdokteren.”

Valkenborgh is officieel nog altijd journalist bij Gazet van Antwerpen “Ik heb verlof zonder wedde sinds september 2007. De kans bestaat dat ik in september 2010 terug naar ‘de Gazet’ ga, zonder probleem. Al doe ik dit veel liever. Ik ben een eeuwige twijfelaar. Ik heb mij altijd geamuseerd bij GvA en vind dat een leuke job. Dit is gewoon nog leuker, maar financieel veel moeilijker. De mensen komen luisteren naar iets dat jij geschreven hebt en je speelt muziek met de maten . Of dat nu repeteren is of op het podium, het is gewoon plezant. Dat is de drive die er bij mij achter zit. Het is het plezier dat je er in hebt.”

Percussie met hart en ziel

Wie nog plezier had in wat ze deed, was Ann De Boeck, een 23-jarig lid van de CLAC-groep die op het wereldmarktpodium optrad. Clac is een percussiecentrum dat projecten opzet en workshops en cursussen organiseert voor scholen, bedrijven en particulieren. Een stralende Ann De Boeck vertelt: “Ik vind djembé spelen heel leuk. Je moet er in willen meegaan. Je kan alles saai vinden in het leven als je wilt. Je moet gewoon opgewekt zijn.”

Clac brengt dus percussie, vooral met djembés en werkt rond Senegal. Hun boodschap is tweeledig. Miranda Pieters (38) en lerares bij Clac: “Je kan spreken zonder woorden. Muziek is een universele taal. Anderzijds hechten we ook veel belang aan solidariteit. Iedereen mag mee doen, jong of oud, of je nu getalenteerd bent of niet. Iedereen is welkom.”

Miranda Pieters is tevreden over de organisatie bij Mano Mundo. “Ik vind het over het algemeen heel goed georganiseerd. We weten perfect waar we moeten staan, waar we onze tentjes moeten opzetten en er wordt voor eten en drinken gezorgd. Ook het intercultureel karakter  slaat hier wel aan denk ik.  Er lopen verschillende soorten mensen rond, jong, oud, zwart en blank.”

Kira Haazen

Supportersclub De Steenbakkers houdt zaterdag 27 juni de jaarlijkse algemene vergadering. Alle trouwe supporters van K RupelBoom FC zijn om 19 uur welkom in Café Noeveren, Nielsestraat 141, Boom. Daar kunnen ze meteen ook hun lidgeld betalen voor het nieuwe seizoen.

Omer De Groot

De eindronde in Derde Nationale is op papier nog steeds haalbaar voor K Rupel Boom FC, ook al heeft men na de 1-1 tegen Seraing van vorige zondag het lot niet meer in eigen handen. Supportersclub De Steenbakkers wil het elftal evenwel tot de laatste snik steunen en gaat zondag 3 mei mee op verplaatsing naar Mol-Wezel. De supportersbus vertrekt om 13 u. aan Café Noeveren in Boom en om 13.15 u. aan Café Welkom in Niel.

Omer de Groot

Supportersclub De Steenbakkers sluit jaarlijks de voetbalcompetitie af met de uitreiking van “De Gouden Schoen” aan de meest verdienstelijke speler van K.Rupel Boom FC van het voorbije seizoen. Dat gebeurt dit jaar al voor de 23ste keer.

Wie die Gouden Schoen in ontvangst mag nemen, blijft uiteraard nog even geheim. Maar zondag 26 april worden alle supporters om 18 u. - na de thuiswedstrijd tegen Seraing - verwacht in de kantine om de winnaar mee in de bloemetjes te zetten. DJ Sven zorgt voor de nodige animatie.

De Gouden Schoenen van K. Rupel Boom FC:

2007-2008 - Kenny Laevaert

2006-2007 - Jerry Poorters

2005-2006 - Jo Engelborghs

2004-2005 - Bart Verdijck

2003-2004 - Branko Stojanovic

2002-2003 - Jo Engelborghs

2001-2002 - Tommy Meire

2000-2001 - Chris Delhaye

1999-2000 - Chris Delhaye

1998-1999 - Mohammed El Makrini

Omer de Groot