“Mano Mundo? Je ziet dat het hier heel relaxed is”
Posted by kirahaazen on 12th mei 2010
Mano Mundo was dit weekend aan de 15de editie toe. Wat vindt Sam Valkenborgh van de Fixkes van dit festival en hoe beleven de deelnemende verenigingen de organisatie? Mano Mundo, een sfeerverslag.
Mano Mundo is een mondiaal, intercultureel en duurzaam festival voor iedereen. Het luidt het begin van het festivalseizoen in en wil jong en oud voorzien van muzikale voeding uit alle windstreken. En het concept wordt gesmaakt. Mano Mundo trekt jaarlijks tienduizenden bezoekers. Dit jaar kwamen er 70.000 mensen proeven van wat het festival te bieden had. Dit tegenover 92.000 bezoekers vorig jaar toen het zonniger weer was.
Op het hoofdpodium konden festivalgangers luisteren naar bijvoorbeeld de Fixkes en Raymond van het Groenewoud. Er was een groep die jazz, reggae, rock speelde, Kasba genaamd. En op kleinere podia, her en der verspreid over het provinciaal recreatiedomein De Schorre, konden we muziek terugvinden met o.a. Spaanse of Afrikaanse invloeden.
Wiens buikje grolde, kon terecht bij één van de kraampjes rondom het hoofdpodium. Een Indiase schotel van vleesballetjes in rode currysaus, linzen en basmatirijst of had je liever een ‘Empanada’ een vegetarisch bladerdeegbroodje uit Spanje op je bord?
Sam Valkenborgh
Voor Sam Valkenborgh, zanger van de Fixkes, was het de eerste keer dat hij naar Mano Mundo kwam: “We hebben de voorbije twee jaar niet gespeeld en dit is het eerste festival dat we doen. Je ziet dat het hier heel relaxed is, en ook met de mensen waarmee we moeten samenwerken is het ontspannen werken.”
Valkenborgh bracht zaterdagmiddag in de Schorre nummers als ‘Neukvriendje’, ‘Plakijzers’, ‘Vrouwen met een hoekske af’ en ook zijn overbekende hit ”k vraag het aan’.
“Ik heb het geluk gehad dat ik een gigantische hit in Vlaanderen geschreven heb en dat ik de enige auteur ben van dat nummer. Alle Sabam-inkomsten zijn daardoor voor mij. Dat is ondertussen wel drie jaar geleden. Als ik dit dus wil blijven doen, dan zal ik een financieel plan moeten uitdokteren.”
Valkenborgh is officieel nog altijd journalist bij Gazet van Antwerpen “Ik heb verlof zonder wedde sinds september 2007. De kans bestaat dat ik in september 2010 terug naar ‘de Gazet’ ga, zonder probleem. Al doe ik dit veel liever. Ik ben een eeuwige twijfelaar. Ik heb mij altijd geamuseerd bij GvA en vind dat een leuke job. Dit is gewoon nog leuker, maar financieel veel moeilijker. De mensen komen luisteren naar iets dat jij geschreven hebt en je speelt muziek met de maten . Of dat nu repeteren is of op het podium, het is gewoon plezant. Dat is de drive die er bij mij achter zit. Het is het plezier dat je er in hebt.”
Percussie met hart en ziel
Wie nog plezier had in wat ze deed, was Ann De Boeck, een 23-jarig lid van de CLAC-groep die op het wereldmarktpodium optrad. Clac is een percussiecentrum dat projecten opzet en workshops en cursussen organiseert voor scholen, bedrijven en particulieren. Een stralende Ann De Boeck vertelt: “Ik vind djembé spelen heel leuk. Je moet er in willen meegaan. Je kan alles saai vinden in het leven als je wilt. Je moet gewoon opgewekt zijn.”
Clac brengt dus percussie, vooral met djembés en werkt rond Senegal. Hun boodschap is tweeledig. Miranda Pieters (38) en lerares bij Clac: “Je kan spreken zonder woorden. Muziek is een universele taal. Anderzijds hechten we ook veel belang aan solidariteit. Iedereen mag mee doen, jong of oud, of je nu getalenteerd bent of niet. Iedereen is welkom.”
Miranda Pieters is tevreden over de organisatie bij Mano Mundo. “Ik vind het over het algemeen heel goed georganiseerd. We weten perfect waar we moeten staan, waar we onze tentjes moeten opzetten en er wordt voor eten en drinken gezorgd. Ook het intercultureel karakter slaat hier wel aan denk ik. Er lopen verschillende soorten mensen rond, jong, oud, zwart en blank.”
Kira Haazen
